فَتَلَقَّىٰ آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ *  فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ *

پس آدم كلماتى را [مانند كلمه استغفار و توسّل به اهل بيت عليهم‏السلام كه مايه توبه و بازگشت بود] از سوى پروردگارش دريافت كرد  * و [پروردگار] توبه‏اش را پذيرفت ؛ زيرا او بسيار توبه‏پذير و مهربان است *


حدود هشت هزار و سیصد و پنجاه و هفت روزه که من به دنیا اومدم و خدای مهربونم به من اجازه داده تا روی این زمین وسیع و پربرکت زندگی کنم . معبود یگانه ام مرا آفرید تا جانشینش روی زمین باشم.توی این روزها و ساعت ها و ثانیه هایی که زنده بوده ام و قدرت نفس کشیدن داشته ام ، خدای بخشایشگرم همواه حافظ و نگهبانم بوده و خواهد بود.

اما وقتی دفتر زندگی ام را ورق می زنم ، لحظات بی شماری را به خاطر می آورم که او را از یاد برده بودم .لحظاتی که نتوانسته بودم در آزمایشات الهی پیروز شوم و لحظاتی را که ناسپاس بوده ام و نمی دانستم اگر این مشکلات نبود ، من هیچ وقت نمی توانستم موفق و خوشبخت باشم .

اگر بخواهم تمام لحظاتم را در این فکر سپری کنم که چرا قبلا ، آن قدر که باید خوب نبوده ام ، قطعا اکنونم را هم از دست خواهم داد . و چقدر این آیه ی شریفه در نظرم زیباست : "خداوند توبه او را پذیرفت زیرا او بسیار توبه پذیر و مهربان است  "

پروردگار دوست داشتنی ام یقینا این آیه را جز برای آرامش و آسودگی خاطر تمامی بندگانش نفرستاده است. با تفکر پیرامون آن در می یابم که آفریننده ی یگانه ام به من یادآوری می کند که هر چقدر هم که گناه کرده باشم ، او پروردگار توبه پذیر و مهربانِ من است . پس چه خوب است اگر همه چیز را به دست او بسپارم و از او طلب بخشش کنم ، چرا که قطعا مرا خواهد بخشید و بعد از آن می توانم با آرامشی که تا به حال تجربه اش نکرده ام ، تمام تلاشم را بکنم تا در لحظات حال و آینده دوباره خطاهایم را تکرار کنم و بر سرِ پیمانی که با معبود یکتایم بسته ام بمانم .

خدای دوست داشتنی ام ، عفو و بخشش الهی تو را می طلبم تا همه ی جنبه های زندگی ام را در بر گیرد و تو را سپاس می گویم به پاس این که توبه پذر و مهربانی . خدای مهربانم کمکم کن تا در همه ی اوضاع و شرایط زندگانی ام تو را به یاد بیاورم و همواره شکرگذارت باشم.